Aλλαγή διεύθυνσης του ιστολογίου.

Σχολιάστε

Το ιστολόγιο μεταφέρεται στην διεύθυνση

maximostrivolis.wordpress.com

Περιηγητών Αναμνήσεις

Σχολιάστε

vatopaidi.wordpress.com

 

Φθάνοντας στην Μονή Βατοπαιδίου 1916

“Από την έδρα της Διοίκησης με οδήγησε την επόμενη μέρα -ήταν μια υπέροχη Κυριακή- μια μόνο δίωρη ιππασία άπό ένα ιδιαίτερα άνετο μονοπάτι ανάμεσα άπό δασώδη υψώματα πάντα κατά μήκος της θάλασσας, στον επόμενο ταξιδιωτικό μου στόχο, τη Μονή Βατοπαιδίου. Καθώς πλησιάζαμε το μοναστήρι αντικρίσαμε τεράστια ερείπια ήταν τα θλιμμένα λείψανα της ένδοξης Σχολής, ή οποία, όπως είδαμε, κάποτε θα κάλυπτε με λαμπερό φως το Άγιον Όρος. Από εκεί ιππεύσαμε στο βάθος προς την ακτή, στην οποία ακουμπούν τα επισημότατα κτίρια του κάστρου τών μοναχών, του Βατοπαιδίου. Όλα εδώ δίνουν την εντύπωση μεγαλοπρέπειας και ευημερίας.”

Gelzer, Makedonien96 (1902)

 

Πηγή: Περιηγητών Αναμνήσεις (15ος-19ος αιώνας)

Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος

 

Εμπειρίες ενός προσκυνητή από την πανηγυρική Αγρυπνία της εορτής του Οσίου Ευδοκίμου του Βατοπαιδινού .

Σχολιάστε


Η απότομη αλλαγἠ του καιρού με την χαμηλή θερμοκρασία, το τσουχτερό κρύο και τις συνεχείς βροχοπτώσεις δε στάθηκε εμπόδιο για να βρεθούμε στο Άγιο Όρος.

Είναι γνωστό πλέον σε πολλούς από ό,τι διαπίστωσα η γιορτή της ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Ευδοκίμου.

Κατά τη διαδρομή του πλοίου από την Ουρανούπολη για την Δάφνη από αρκετές παρέες άκουσα ότι γνώριζαν ότι το Βατοπαίδι πανηγυρίζει τον Άγιο Ευδόκιμο γι’ αυτό το πλοίο είναι γεμάτο.

Συνάντησα κάποιο γνωστό μου και με έκπληξη άκουσα ότι γνώριζε για το λαμπρό της πανήγυρης αλλά μου είπε ότι ήταν λυπημένος διότι αν και συμβαίνει 1 φορά στα 70 χρόνια να συμπίπτει η γιορτή της Παναγίας της Οδηγήτριας με του Αγίου Ευδοκίμου όπου συνιθίζεται λόγω του θαυμαστού γεγονότος μεταφοράς της Εικόνας στη Μονή Ξενοφώντος, να ψάλλουν Βατοπαιδινοί Πατέρες στην πανήγυρι και αυτό δεν θα συνέβαινε αυτή τη φορά.

Ο μεγάλος συνωστισμός που είδα στη Δάφνη μεταφέρθηκε στην Πύλη της Μονής Βατοπαοδίου. Παρέες νέων παιδιών, φοιτητών αλλά και μεγαλυτέρων σε γρήγορο χρονικό διάστημα τακτοποιηθήκαμε. Βέβαια περίπου 60 πατέρες βγήκαν απο τα κελιά τους για μας.

Η Βατοπαιδινή φιλοξενία με το κέρασμα (λουκούμι και τσίπουρο) ήταν ανακούφιση μετά το πολύωρο ταξίδι μας.

Στις 16.00 το απόγευμα του Σαββάτου λίγο πρίν απο τον εσπερινό ο παρατεταμμένος ήχος των καμπάνων απο το κωδωνοστάσιο ήταν το μήνυμα της θερμής υποδοχής του Μητροπολίτη Μύρων κ.κ. Χρυσοστόμου που ακολούθησε.

Το μοναστήρι γεμάτο απο κόσμο και άκουσα σε κάποια στιγμή μετά το απόδειπνο ότι περιμένουμε μέχρι το απόγευμα της Κυριακής επιπλέον κόσμο όπως και έγινε.

Αγιορείτες πατέρες και γέροντες από διάφορες Μονές της Αθωνικής πολιτείας παρευρέθηκαν στην εορτή. Μεταξύ αυτών ήταν ο Γέροντας Μωυσής και ο Γέροντας Γρηγόριος πνευματικό παιδί του Μακαριστού Γέροντος Παϊσίου όπως μας πληροφόρησε ο καθηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ.

Είναι πραγματικότητα ότι στη Μονή Βατοπαιδίου βρίσκονται οι επτά θαυματουργές εικόνες της Παναγίας όπως και μεγάλος αριθμός ιερών κειμηλίων. Επίσης είναι σπάνιο αλλά ίσως μοναδικό στο Άγιο Όρος να βρίσκεται ολόκληρο το λείψανο (ενός Αγίου) του Αγίου Ευδοκίμου.

Τέσσερις το απόγευμα άρχισε ο μικρός εσπερινός. Ένα ξύλινο έπιπλο με βελούδινο ύφασμα και απεικόνιση του Αγίου Ευδοκίμου εμπρός πίσω δύο εξαπτέρυγα, ένας χρυσός σταυρός στη μέση και τρείς λαμπάδες φιλοξένησαν δύο λειψανοθήκες με την κάρα και τα οστά του Αγίου.

Με δέηση μεταφέρθηκαν από το ιερό βήμα οι λειψανοθήκες και τοποθετήθηκαν δίπλα στο αριστερό κύωνα όπου με ευλάβεια τα προσκυνήσαμε, καθώς έψαλλαν και οι δύο χοροί εναλλάξ το απολυτίκιο, το κοντάκιο αλλά και  τροπάρια του Αγίου.

Το καθολικό ευωδίαζε περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ο ένας πλάι στον άλλο ασφυκτικά δίχως διαμαρτυρίες. Τα τροπάρια του Αγίου μας μετέδιδαν ηρεμία και χαρά δίχως να το καταλάβουμε τελείωσε ο εσπερινός και ακολούθησε τράπεζα.

Η διακοπή που ακολούθησε κράτησε περίπου μία ώρα. Η αγρυπνία άρχισε στις 18.30 με αργούς ύμνους και τόσο μελωδικούς που νομίζω οτι πρώτη φορά αυτό συνέβη.

Όμως είναι γεγονός ότι κάθε αγρυπνία ειδικά στο Βατοπαίδι που ερχόμαστε είναι αξέχαστη.

Πέρασαν πολύ σύντομα δύο ολόκληρες ώρες και μάλιστα κατάλαβα ότι έπρεπε να πάμε για κέρασμα (δείγμα της φιλοξενίας). Οι πατέρες είχαν ετοιμάσει δίχως να φανεί η απουσία τους από την αγρυπνία. Περιμένουν πολλοί προσκυνητές έξω απο το παρεκκλήσι της Παραμυθίας, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Χρυσοστόμου, των Αρχαγγέλων, της Αγίας Τριάδος αλλά και αλλού για να εξομολογηθούν. Πραγματικά όλοι ξεκινούν να εξομολογούνται απο την στιγμή που έρχονται στο Άγιο Όρος.

Όλο το συνοδικό ήταν κατάμεστο από λαϊκούς και μοναχούς. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μίλησε πολύ ευστοχα και αναφέρθηκε: α) ότι αυτό που κέρδισε είναι η ηθική, η φιλανθρωπία αλλά και η αφιλοχρηματία, β) αναφέρθηκε στη λάσπη που δέχεται το μοναστήρι και ο Γέροντας Εφραίμ και ότι από την αρχή το Πατριαρχείο και ο Παναγιώτατος είναι δίπλα στο Γέροντα. Αναφέρθηκε ότι το μεγαλύτερο όφελος των Αγίων είναι κατά τη διάρκεια του διωγμού τους δίνοντας τα παραδείγματα και του Αγίου Χρυσοστόμου και του Αγίου Νεκταρίου. Τελικά είπε ότι το σκάνδαλο είναι ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο. Βέβαια ανέφερε ότι η Εκκλησία καθυστερεί συνήθως στις αντιδράσεις της.

Το λόγο πήρε στη συνέχεια ο Γέροντας Μωυσής που στήριξε το Γέροντα Εφραίμ και την αδελφότητα και αναφέρθηκε κι αυτός στον Άγιο Νεκτάριο, ο οποίος ενώ καθοδηγούσε το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος στην Αίγινα, κατηγορήθηκε ότι είχει σχέσεις με τις μοναχές και μάλιστα όταν τον κάλεσαν για να μιλήσει δεν απάντησε. Μόλις το άκουσε μια από τις μοναχές το λόγο που κατηγορούν τον Άγιο πήγε να διαμαρτυρηθεί και να υπερασπιστεί τον Άγιο. Τότε τη μάλωσε ό Άγιος και της είπε μη το κάνεις αυτό διότι αυτό δε με ωφελεί.

Στο ίδιο πλαίσιο μίλησε και ο Γέροντας Γρηγόριος, πνευματικό τέκνο του Γέροντα Παΐσιου. Σε όλη δε τη διάρκεια μία ξεχωριστή λαμπρή λάμψη διακρινόταν στο πρόσωπο του Γέροντα Εφραίμ.

Η αγρυπνία συνεχίστηκε σύμφωνα με αγιορείτικο τυπικό μέχρι τις 02:30 π.μ.

Το πρωΐ στις 06:00 π.μ. ξεκίνησε η ακολουθία με τίς Ώρες και στη συνέχεια η Θεία Λειτουργία. Λίγο πριν τη Θεία Λειτουργία εντυπωσιακή είναι η ετοιμασία για να ντυθεί την αρχιερατική στολή ο Δεσπότης.

Το λαμπρό της πανηγύρεως έχει να κάνει και με τη χειροτονία σε πρεσβύτερο του διακόνου Θεοφάνους από το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μύρων, ο οποίος στο παρελθόν είχε χειροτονήσει και άλλους βατοπαιδινούς πατέρες.

Η εικόνα του ιερέα Γρηγορίου κατά σάρκα πατέρα του π. Θεοφάνους, η χαρούμενη αναμονή για τη χειροτονία, η χειροτονία, η χειροτονία και το Ησαΐα χόρευε γύρω από την Αγία Τράπεζα φανέρωσε όχι μόνο σε μένα αλλά  σε πάρα πολλούς την ευλογία που υπάρχει σε οικογένειες μέσα από την πνευματική καθοδήγηση. Ένιωσα σήμερα ότι «έγινε γάμος», έδωσε τέτοια ολόψυχη ευχή ο ιερέας συνοδευόμενος από τον άλλο λαϊκό γιο του που δεν έχει προηγούμενο.


Όλα αυτά έγιναν πριν τη Θεία Κοινωνία, ενώ μετά από αυτή διαβάστηκαν τα κόλλυβα για τον Άγιο Ευδόκιμο.

Στη συνέχεια ο ιερομόναχος Ευδόκιμος χειροθετήθηκε από το Σεβασμιώτατο πνευματικός (εξομολόγος).

Μετά την πνευματική τράπεζα ακολούθησε η υλική πανηγυρική Τράπεζα. Οι πατέρες έστρωσαν λόγω του αρκετού κόσμου, τραπέζια ακόμη και σε άλλους χώρους εκτός της κυρίως τραπέζης.

Λίγο πριν τις 11:00 π.μ. και ενώ έβρεχε καταρρακτωδώς επέστρεψαν στο Καθολικό για μία μικρή δέηση και στη συνέχεια μας δόθηκε μία ευλογία (δώρο) δείγμα της αγάπης του Γέροντα και των πατέρων της Μονής.

Οι προσευχές του Γέροντα Εφραίμ αλλά και όλης της αδελφότητας είναι αυτές που βοηθούν και ξεπερνάμε τη μάστιγα της οικονομικής και ηθικής κρίσης που υιοθετήσαμε!!!

Εύχομαι σύντομα  να έλθει πνευματική αφύπνιση!!!

Μιχάλης Δουδούδης

 

Πανήγυρη Αγίου Ευδοκίμου (με πλούσιο φωτογραφικό υλικό)

Σχολιάστε

18 Οκτωβρίου, 2010 — Vatopaidi.wordpress.com

Βατοπαίδι 16/10/2010.

Ώρα 16.00. Η καμπάνα ακούγεται να χτυπάει χαρούμενα. Κάποιος έφτασε. Όλοι οι μοναχοί τρέχουν να προϋπαντήσουν τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μύρων κ.κ. Χρυσόστομο ο οποίος τιμάει την Μονή με την παρουσία του.

Αμέσως μετά, όλοι πήγαν στον Εσπερινό.

Ακολούθησε Τράπεζα και στις 20:30 ο Καθηγούμενος μας μάζεψε για σύναξη και μας μίλησε για τονΆγιο Ευδόκιμο που θα γιορτάζαμε αύριο.

Ευδοκίμησε, μας είπε αφού αξιώθηκε να καταταχτεί στην χορεία των Αγίων μας.  Και εμείς ευδοκιμήσαμε αφού βρήκαμε τα λείψανα του που από ταπεινότητα προσπάθησε να κρύψει. Ο Θεός όμως δεν θέλει να μένουν άγνωστοι οι τιμητές Του. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο φανερώνει την δόξα Του, την απέραντη αγάπη Του στα παιδιά Του για τα παιδιά Του.

Γονατιστός σε στάση προσευχής, γερμένος στο πλάι, με την εικόνα της Μητέρας μας της Βηματάρισσας, της Μητέρας του που υπηρέτησε όσο καλύτερα μπορούσε σφιχτά κρατημένη στα χέρια του. Μάλλον την αγκάλιαζε με τον τρόπο του, πριν πάει στην αγκαλιά Της.

“Έρχομαι σε εσένα, επιτέλους, Κυρία μου Υπερευλογημένη” ίσως ήταν οι τελευταίες σκέψεις που είχε πριν παραδώσει το πνεύμα του προς αιώνιο στεφάνωμα.

Ακολούθησε η καθιερωμένη Σαββατιάτικη αγρυπνία και ξεκούραση για την επόμενη, πανηγυρική ημέρα.

17/10/2010

Μετά την Θεία Λειτουργία, η Τράπεζα ήταν λιτή και όπως κάθε Κυριακή χαρμόσυνη. Αναστάσιμη. Έτσι όπως μόνο στο Άγιο Όρος ξέρουν να γιορτάζουν. Ξεκούραση για τους περισσότερους. Αν και αργία, οι 480 προσκυνητές χρειάζονται μοναχούς να τους διακονούν.

Στις 16:00 ξεκίνησε ο μικρός Εσπερινός μέχρι τις 17:00.

Στην Τράπεζα ο Μητροπολίτης μας μίλησε για τις δυσκολίες του Πατριαρχείου.

Στις 18:30 άρχισε η αγρυπνία που μας ανέβασε στα ουράνια μέχρι της 02:30 σχεδόν τα ξημερώματα.

Στις 21:00, ανεβήκαμε στο Μεγάλο Συνοδικό της Μονής για ένα μικρό κέρασμα και κατά την διάρκεια του “διαλλεἰματος” αυτού, μας μίλησε ο Σεβασμ. Μητροπολίτης Μύρων, ο καθηγούμενος της Μονής Γέροντας Εφραίμ και ο πατήρ Μωυσής Αγιορείτης για την προσωπικότητα του αγίου Ευδόκιμου και την προσφορά του μοναχισμού.

Ζήσης Παπανικολάου

 

ΓΙΑΤΙ Η ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σχολιάστε

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ «ΣΚΑΝΔΑΛΟ» ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ,ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ:

Ένα ζήτημα Εθνικής σημασίας που απασχολεί δεκαετίες την Ελλάδα, τα αρμόδια υπουργεία, τις Εθνικές αρχές ασφαλείας και πληροφοριών, αποτέλεσε με την βοήθεια και «άλλων εξωτερικών» παραγόντων αντικείμενο εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης, εξεταστικών επιτροπών, ανεξέλεγκτης πολυλογίας, τις συνέπειες των οποίων ενδεχομένως να υποστεί ο Ελληνισμός σε βάθος χρόνου.

Το πρόβλημα ξεκινά από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και την τύχη του. Οικουμενικό για όλους τους Ορθόδοξους του κόσμου. Όχι για τους Τούρκους. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Πατριαρχείο στην Πόλη είναι γνωστό: Δεν αναγνωρίζεται από το τουρκικό κράτος η οικουμενικότητά του, θεωρείται ένα ίδρυμα που απευθύνεται σε ορθόδοξους Τούρκους, και ως εκ τούτου οι ιεράρχες του πρέπει να είναι Τούρκοι υπήκοοι. Η θέση αυτή της Τουρκίας παραβιάζει τη συνθήκη της Λωζάννης και στερεί από την οικουμενική ορθοδοξία τη δυνατότητα να διαχειριστεί τα του οίκου της όπως θα έπρεπε. Γιατί, σε συνδυασμό με την εξάλειψη της πολίτικης ρωμιοσύνης και την κλειστή Σχολή της Χάλκης, που συστηματικά επεδίωξε η Τουρκία, δεν υπάρχει παραγωγή νέων ντόπιων στελεχών για το Πατριαρχείο, και είναι ορατός ο δι’ ασφυξίας θάνατός του.

Σε περίπτωση λοιπόν που ο Προκαθήμενος του Οικουμενικού Θρόνου αντιμετωπίσει αιφνίδιο ή φυσιολογικό «πρόβλημα» τότε χηρεύει η θέση του. Εκτιμήθηκε λοιπόν ιδιαίτερα από το 2000 (επί ΠΑΣΟΚ και ορθώς) ότι είναι σφοδρά πιθανόν σε περίπτωση χηρείας, να διεκδικήσει η Ρωσία την έδρα του Οικουμενικού Θρόνου κυρίως λόγω του ότι σε αυτή τη χώρα κατοικεί η πολυαριθμότερη συμπαγής μάζα ορθοδόξων στον κόσμο.

Ήδη όμως από το 1978 το ζήτημα είχε εντοπισθεί σε άλλη όμως βάση. Τότε η Τουρκία (και όχι η Ρωσία) αποτελούσε την κύρια απειλή. Λίγα μόλις χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, η Ελλάδα ζούσε τη νέα μεταβατική της περίοδο . Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε το νεαρό τότε υπουργό Παιδείας Ιωάννη Βαρβιτσιώτη στο γραφείο του και του έδωσε εντολή να αναζητήσει ένα χώρο για να στεγαστεί το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, σε περίπτωση που άλλαζε το status quo στην Πόλη με τρόπο μοιραίο και μη αναστρέψιμο. Το 1978 απείχε μόλις 4 χρόνια από τα γεγονότα της Κύπρου και η Τουρκία είχε ήδη σκληρύνει «επικίνδυνα» τη στάση της έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τα γεγονότα των προηγούμενων δεκαετιών στην Πόλη ήταν ακόμη νωπά και οι σχέσεις των δύο χωρών στο ναδίρ της διπλωματικής σφαίρας.

Εκεί εντοπίζεται η πρώτη αφετηρία μιας άγνωστης σε πολλούς ιστορίας, η οποία εκτυλίχθηκε και έφτασε μέχρι το γνωστό -πλέον- και ως «σκάνδαλο» του Βατοπεδίου. Σκάνδαλο που σε οικονομικό επίπεδο δεν στοιχειοθετείται ακόμα και σήμερα. Στην αρμόδια Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής όλοι οι ειδικοί (Γκρόζος, Μαντούβαλος, Γούσιος) μέλη της «Επιτροπής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομη Δραστηριότητα» κατέθεσαν ότι «δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό, τίποτε παράνομο, καμία δωροδοκία» στην υπόθεση Βατοπαιδίου.

Ο βουλευτής Β’ Θες/νικης της ΝΔ κ. Σάββας Αναστασιάδης, μέλος της Εξεταστικής Επιτροπής, δήλωσε σε συνέντευξή του ότι η υπόθεση Βατοπαιδίου δεν είναι σκάνδαλο αλλά μία «συνήθης, νομική υπόθεση».

Παρόλα αυτά η υπόθεση στην συνείδηση των περισσοτέρων Ελλήνων (και με την βοήθεια πληροφοριακών επιχειρήσεων ξένων υπηρεσιών) ακόμα και σήμερα παραμένει περίπλοκη συσκοτισμένη κι ίσως και να συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην ανατροπή της Κυβερνήσεως Καραμανλή.

Το 1978 λοιπόν, εκτιμήθηκε ότι οι εξελίξεις θα οδηγούσαν αργά ή γρήγορα στην εξορία του Πατριαρχείου από την Κωνσταντινούπολη. Ακόμη κι αν δεν προχωρούσαν οι Τούρκοι σε μονομερή πράξη, φοβούμενοι κυρίως την αντίδραση των Αμερικανών, η λειψανδρία μεταξύ των μελών της ελληνικής κοινότητας θα αναδείκνυε σε βάθος χρόνου τη δυσκολία εκλογής νέου πατριάρχη και θα καθιστούσε αναπόφευκτη την αναζήτηση νέας στέγης για το «Βατικανό» της ορθοδοξίας. Ο ίδιος προβληματισμός αλλά με κινητήριο μοχλό την πολιτική των ΗΠΑ πλέον αναπτύχθηκε και γύρω στο 2000.

Το 1978 υπήρξε η σκέψη να χρησιμοποιηθεί η ακίνητη περιουσία που διαθέτει το Πατριαρχείο στη Γενεύη, αλλά η λύση αυτή γρήγορα εγκαταλείφθηκε, αφού θεωρήθηκε ότι αυτόματα το Πατριαρχείο θα έχανε το γεωγραφικό του προσδιορισμό ως Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το επόμενο σενάριο που εξετάστηκε ήταν εκείνο του Αγίου Όρους, αλλά το ιερό άβατο αποτέλεσε σοβαρό ανασταλτικό παράγοντα. Εξετάστηκε και η περίπτωση της Πάτμου, αλλά κι αυτή γρήγορα απορρίφθηκε λόγω έλλειψης υποδομών. Ο κ. Βαρβιτσιώτης εξέτασε τότε την πιθανότητα του Μυστρά και η πρόταση αυτή άρεσε και στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Με τον Μυστρά υπήρχε κι ένας εθνικός συμβολισμός, καθώς ήταν το καταφύγιο των Παλαιολόγων αμέσως μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Το θέμα έπεσε χαμηλά σε προτεραιότητα ιδίως με την μεταπήδηση του Εθνάρχη στην Προεδρία της Δημοκρατίας.

Ήδη όμως το 1993 εκτιμήθηκε ότι υπήρχε ζήτημα άμεσης εξεύρεσης εναλλακτικής λύσεως για τον Οικουμενικό Θρόνο αφενός διότι είχαν περιέλθει αρκετές πληροφορίες στις υπηρεσίες πληροφοριών της Χώρας μας σχετικά με απειλές κατά της ζωής του Πατριάρχη, αφετέρου άνοιγε μέτωπο και κατά του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων (από άλλο Κράτος και άλλες Υπηρεσίες πληροφοριών) όπου εκεί μάλιστα ο μετέπειτα σχεδιασμός και εκτέλεση της αποστολής προστασίας του, αντιμετώπισαν υπονομευτικές διαρροές που συνετέλεσαν δυστυχώς στην απόλυτη επιτυχία των επιχειρήσεων οργάνων των ξένων Υπηρεσιών. (Πολύ αργότερα ένα αξιόλογο στέλεχος των Ελληνικών Υπηρεσιών ο γνωστός Βαβύλης αποκαλύφθηκε από ξένες επιχειρήσεις αντιπληροφοριών και η όλη Ελληνική αποστολή θεωρήθηκε ως ένα ακόμη σκάνδαλο, όπως σήμερα το αντίστοιχο του Βατοπεδίου που ακόμα θεωρείται από μερικούς σκάνδαλο).

Η ανάδειξη του Βαρθολομαίου στο θρόνο του Πατριάρχη επανέφερε το ζήτημα ξανά στην ατζέντα. Αυτή τη φορά επελέγη το Άγιο Όρος και ο στόχος ήταν ξεκάθαρος, να υπάρχει η υποδομή για να μεταφερθεί σε περίπτωση ανάγκης εκεί το Πατριαρχείο. Κρίθηκε ως η καλύτερη λύση, μολονότι υφίσταται το «αγκάθι» του άβατου. Κι αυτό διότι το Άγιο Όρος έχει το αυτοδιοίκητο και ταυτόχρονα αποτελεί πνευματικό σημείο αναφοράς για τη χριστιανοσύνη. Το ΠΑΣΟΚ εκτίμησε και ορθά ότι η καλύτερη αντιπρόταση στη Ρωσία σε περίπτωση που διεκδικούσε για λογαριασμό της την μεταφορά σε αυτήν του Οικουμενικού Θρόνου ήταν το Άγιο Όρος.

Επελέγη από τη τότε Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μια μονή εγκαταλελειμμένη και ετοιμόρροπη και αποφασίσθηκε αυτή η μονή να ενισχυθεί άμεσα οικονομικά και με αξιόλογο προσωπικό μοναχών (με πολλούς μεταπτυχιακούς τίτλους). Η προσπάθεια ξεκίνησε μεθοδικά με ορίζοντα πενταετίας.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πρώτες ανταλλαγές οικοπέδων για τη Μονή του Βατοπεδίου ξεκίνησαν επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και τις χειρίσθηκαν οι κοι Φωτιάδης και Δρυς. Και ορθά έπραξαν. Ας μην ξεχνάμε τις άριστες σχέσεις της τότε κυβέρνησης με το Πατριαρχείο και την αντίστοιχη «κόντρα» της κυβέρνησης με την Ελλαδική Εκκλησία. Η βασική ιδέα ήταν ότι θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος για να ενισχυθεί οικονομικά η επιλεγείσα μονή (Βατοπεδίου), έτσι ώστε να υπάρχει η απαραίτητη οικονομική βάση στην περίπτωση που θα χρειαζόταν να φτάσουμε στο απευκταίο σενάριο της εξορίας του Πατριαρχείου από τον φυσικό του χώρο ή διεκδίκησής του από την Ρωσία.

Το 2004 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπεσε. Όταν άλλαξε η κυβέρνηση η επικοινωνία μεταξύ κεντρικής Κρατικής διοίκησης και εκκλησίας έγινε ευκολότερη, διότι άμεσοι συνεργάτες του πρωθυπουργού, όπως ο κ. Ρουσόπουλος και ο κ. Αγγέλου, είχαν ουσιαστική και προσωπική σχέση με τη μονή του Βατοπεδίου, ίσως σαν αποτέλεσμα μιας στρατηγικής που χτιζόταν στο προηγούμενο διάστημα σε Εθνικό επίπεδο.

Η Κυβέρνηση της ΝΔ συνέχισε και ορθώς μια πολιτική που είχε ξεκινήσει το ΠΑΣΟΚ δεδομένου μάλιστα ότι το διεθνοπολιτικό πεδίο είχε διαμορφωθεί ακόμα πιο απειλητικό για το Πατριαρχείο της Κωσταντινούπολης. Πιο συγκεκριμένα οι «θρησκευτικοί μηχανισμοί» (όπως τα Πατριαρχεία) προκαλούσαν ανέκαθεν απροσδιόριστο φόβο στις υπηρεσίες των ΗΠΑ διότι εκτιμούν πως η έκφραση της θρησκευτικότητας με την ανατολική ορθόδοξη μορφή μπορεί να αναδείξει πολιτικές εκφράσεις και πρότυπα στις χώρες όπου επικρατεί πλειοψηφικά το ορθόδοξο δόγμα. Δηλαδή ότι θα μπορούσε να αναδείξει πολιτισμικά πρότυπα τα οποία αργά ή γρήγορα θα γίνουν εκφράσεις εφαρμοσμένης πολιτικής που θα απευθυνθούν στους λαούς αυτούς σαν εναλλακτική πρόταση στην κυριαρχία της προτεσταντικής αντίληψης για τις κοινωνικές δομές που επικρατούν τώρα σε όλη την χριστιανοσύνη. Η εκτίμηση αυτή έχει κάποια βάση αν μπορέσει κανείς να συνδυάσει το γεγονός ότι «έσκασε» ένα τέτοιο θέμα σε μια μονή με μεγάλη διορθόδοξη δράση και με πολλούς μοναχούς απ’ όλο τον ορθόδοξο και όχι μόνο κόσμο. Η αμερικανική αντίληψη για τα πράγματα είναι ότι πρέπει να ενισχυθεί το δικό τους πρότυπο ζωής που δίχως την ύπαρξη εξωτερικών εχθρών ευδοκιμεί στην Βόρεια Αμερική. Στην συγκεκριμένη όμως γεωγραφική περιοχή με την ύπαρξη του μωσαϊκού λαών είναι νομοτέλεια ότι αυτό το πρότυπο θα ενισχύσει τις διαλυτικές τάσεις στο εσωτερικών αυτών των κοινωνιών χωρίς ένα ισχυρό κεντρικό κράτος. Παράδειγμα αποτελεί η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η εξακολουθητική αποσύνθεση της Σερβίας που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Ο ρόλος δε του Βατικανού στο όλο ζήτημα ελέγχεται.

Έτσι από το 2004 άνοιξε ο δρόμος για να ολοκληρωθεί από τη ΝΔ το εθνικό σχέδιο που είχε ξεκινήσει το ΠΑΣΟΚ σε ακόμα πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Κι εδώ έγινε ίσως το μεγάλο σφάλμα:

Το γεγονός ότι η αμεσότητα επικοινωνίας και το επείγον δημιούργησαν την αίσθηση ότι τα πάντα θα ήταν πιο εύκολα και έτσι όλοι έγιναν επιρρεπείς στα λάθη και αβλεψίες που προκάλεσαν ξένες υπηρεσίες πληροφοριών και επέτρεψαν σε συνεργάτες τους που επιχειρούν στην Ελλάδα να αναλάβουν δράση αναστολής και εξάρθρωσης του σχεδίου.

Ήδη ο Καραμανλής είχε ενοχλήσει τόσο με το ΟΧΙ στο σχέδιο Αναν, με το ΟΧΙ στο ζήτημα εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και η χαριστική βολή ήταν η συνεργασία της Ελλάδας με τους Ρώσους στο θέμα των αγωγών. Τότε ο κύβος ερρίφθη και με ένα σμπάρο θα επετύγχαναν δύο τρυγόνια: θα εμποδιζόταν αφενός η Ελλάδα να προετοιμάσει διάδοχη κατάσταση για το Πατριαρχείο παράλληλα δε το διεθνές σύστημα θα απαλλασσόταν από τον μόνο μεταπολεμικά Ευρωπαίο Πρωθυπουργό που τόλμησε να αντιταχθεί σε δημόσια εκπεφρασμένη άποψη Προέδρου των ΗΠΑ: «Τα Σκόπια θα εισέλθουν στο ΝΑΤΟ». (ούτε ο ντε Γκωλ δεν είχε τολμήσει να αντιταχθεί σε Πρόεδρο των ΗΠΑ).

Ήταν πράγματι προκλητικές οι ανταλλαγές της λιμνοθάλασσας με τα οικόπεδα στο Μαρούσι ή σε άλλα κεντρικά σημεία των Αθηνών. Ο κοινός Εθνικός σκοπός όμως σε συνδυασμό με το μυστικιστικό περιβάλλον των μονών του Αγίου Όρους συντελούσαν στο να αποκοπεί κάθε αντίληψη κοινής λογικής. Είναι επίσης σαφές ότι μόνο με την επίκληση ενός «εθνικού λόγου» θα μπορούσαν τόσοι πολλοί άνθρωποι να συναινέσουν σε μια τόσο εξωφρενική ιστορία.

Δεν είναι δυνατόν δύο τουλάχιστον Κυβερνήσεις και αριθμός αξιωματούχων και των δύο, να παραφρόνησαν ή να συνωμότησαν ξαφνικά ένα πρωί.

Τελικά μια διαδικασία Εθνικής σημασίας εξελίχθηκε σε μια φούσκα που έγινε ένα ««σκάνδαλο»». Μέσω ατέρμονων και ανερμάτιστων δηλώσεων ύποπτων ατόμων και ΜΜΕ που είτε κινούμενα από προσωπικές στρατηγικές, είτε κατ΄εντολή ξένων προϊσταμένων. Αντί να υπερασπίσουν μία Μονή που προορίζεται (από πολλές διαφορετικές χρονικά Κυβερνήσεις) να αποτελέσει θεματοφύλακα της Ορθοδοξίας και του Έθνους δημιούργησαν την εικόνα σκανδάλου που τελικά δεν στοιχειοθετείται πουθενά και για κανέναν παρόλες τις έρυενες.

Ομιλούν οι «επικριτές» για «παρακράτος». Η Μονή Βατοπαιδίου ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου συνεργάστηκε με τα αρμόδια όργανα του Κράτους (Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, Γνωμοδοτικό Συμβούλιο, ΚΕΔ, στελέχη Κυβερνήσεων κλπ).

Το μόνο σφάλμα του Κώστα Καραμανλή είναι ενδεχομένως το ότι έδωσε λευκή επιταγή χειρισμού του θέματος σε άτομα που δεν είχαν την εμπειρία να αντιμετωπίσουν στοχευμένες επιχειρήσεις αντιπληροφοριών που εκδηλώνονται από ξένες υπηρεσίες πληροφοριών στην Ελλάδα με καταιγιστικό πλέον ρυθμό. Ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξη του είχε δηλώσει με νόημα: «Ήταν ένα προσωπικό μου λάθος».

Αυτή είναι η αληθινή ιστορία του Βατοπεδίου. Στις πληροφοριακές επιχειρήσεις όμως η αλήθεια δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η εικόνα που προβάλλεται και οι εντυπώσεις που δημιουργούνται. Η αλήθεια είναι σαν ένα δάσος που καίγεται σε λίγα λεπτά και μετά….. απαιτούνται πενήντα χρόνια για να ξαναγίνει.

ΠΗΓΗ.vatopaidi.wordpress.com

Που οφείλονται οι αδελφικές σχέσεις Βατοπαιδίου και Χιλιανδαρίου;

Σχολιάστε

Υπάρχει παράδοση πολλών αιώνων που θέλει στις Πανηγύρεις των Ιερών Μονών Βατοπαιδίου και Χιλιανδαρίου, να προσκαλείται επίσημα και να προΐσταται όλων των εκδηλώσεων ο Καθηγούμενος της άλλης Μονής.

Το έθιμο επικράτησε λόγω της στενής ιστορικά σχέσης των δύο μοναστηριών, που ξεκινά το 1198, όταν οι Βατοπαιδινοί παραχώρησαν κτήμα τους, στο οποίο οι Σέρβοι έκτισαν το Χιλιανδάρι.

Ο Μοναχός Δωρόθεος, στο βιβλίο του ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ , περιγράφει τα γεγονότα ως εξής:

Ι.Μ. ΧΙΛΙΑΝΔΑΡΙΟΥ

…Πριν από την εγκατάσταση των Σέρβων ονομάζεται «του Σωτήρος» και συμμετέχει στα κοινά με τις υπογραφές των ηγουμένων της να βρίσκονται σε διάφορα έγγραφα, με τελευταίο εκείνο του 1169: «Γεράσιμος μοναχός και καθηγούμενος του Χελανδαρίου». Θα περάσει ένα μικρό διάστημα εγκατάλειψης, με συνέπεια να βρεθεί υπό την κυριαρχία της Μονής Βατοπεδίου, η οποία και θα την χρησιμοποιεί ως μελισσοτροφείο, «μελισσομάν-δριον».

Όμως το 1198 η κάτοχος Μονή Βατοπεδίου παραχωρεί το σκήνωμα στους Αγίους Σάββα και Συμεών, τους μεγάλους εθνάρχες των Σέρβων, πράξη που επικυρώνεται κι από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο. Ο Σάββας (κατά κόσμον Rastko, υποκοριστικό του Rastimir ή Rastislav, 1175-1235), δευτερότοκος γιός του βασιλιά των Σέρβων Στεφάνου Nemanja (1165-1227) έρχεται στον Άθω κατά το 1191/1192, συνοδευόμενος πάντοτε από τον παιδαγωγό του, χωρίς να το γνωρίζει ο πατέρας του, και μονάζει πρώτα στη μ. Θεσσαλονικέως κι ύστερα στη Μονή Βατοπεδίου. Της απόφασης του Σάββα να έρθει για μοναχός είχε προηγηθεί η γνωριμία του με Αγιορείτες που περιόδευαν στη Σερβία και με την όλη αναστροφή τους εντυπωσίασαν τον 17χρονο πρίγκιπα, ώστε να εγκαταλείψει το θρόνο και να ζητήσει τη φτώχεια του Ιησού. Αργότερα θα γράψει στο Τυπικό: «καγώ ο ελάχιστος πάντων και αμαρτωλός πορευθείς εις τι Άγιον Όρος, είδον εκεί αγίους και νόας σεσαρκωμένους εν αρεταίς, είδον επιγείους αγγέλους και ουρανίους ανθρώπος …».

Το Νοέμβριο του 1196 έρχεται στο Όρος ο πατέρας του Σάββα Στέφανος ο κράλης, ο οποίος και πορεύεται στη Βατοπεδίου προς συνάντηση του γιου του.

Ο Στέφανος, που είχε ήδη φορέσει μοναχικά ενδύματα από το Μάρτιο του ιδίου έτους στη σέρβικη μ. Studenica, έρχεται να δηλώσει υποταγή και υπακοή στο γιό του, και να καρεί μοναχός. Ο γιος του κράλη γίνεται πνευματικός πατέρας του και τον δοκιμάζει«ει ποιεί μοναχόν». Τις πολλές ταπεινώσεις του γέροντά τουδέχεται ο κράλης ως άριστος υποτακτικός. Τέλος ο Σάββας πραγματοποιεί την κουρά του πατέρα του, δίνοντάς του το όνομα Συμεών. Ταυτόχρονα κείρεται στη Σερβία και η μητέρα του Σάββα Άννα, σε Αναστασία.

Κι έρχεται η ώρα που οι δυο τους προάγονται να ζητήσουν από τη Μέση το σκήνωμα που τους φάνηκε ιδανικό για την ίδρυση της λαύρας των Σέρβων. Το παραχωρητήριο έγγραφο εκδεδομένο το έτος 1198 και υπογραμμένο από τον Πρώτο του Αγίου Όρους Γεράσιμο και 24 άλλους ηγουμένους είναι, κατά το περιεχόμενό του, αυτό: Ο συμπέθερος της βασιλείας Συμεών (ο Συμεών ήταν νυμφευμένος με την κόρη του αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄) και ο γιος του Σάββας ήρθαν στο Όρος και προσκαθίσαντες εν τη του Βατοπεδίου μονή μετά από καιρό ζητούν δια της Συνάξεως από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο (1195-1203) να τους δοθεί η μονή του Χελανταρίου η ούσα και διακείμενη εν τη τοποθεσία των Μηλεών, στα όρια της Βατοπεδίου. Η Σύναξη διαπιστώνει ότι η Χιλανδαρίου και τα λοιπά σεμνεία τα εν τη τοιαύτη τοποθεσία και αυτά διακείμενα αν και ανήκουν στη Βατοπεδίου, προσκυρωμένα από αυτοκρατορικό χρυσόβουλο, όμως εις τελείαν απώλειαν και αφανισμόν μέλλουσι γενέσθαι αι τοιαύται μοναί. Για το λόγο αυτό η Σύναξη, προλαβαίνοντας το αίτημα των δυο Σέρβων αγίων, τους προτείνει αναδέξασθαι τας τοιαύτας μονάς δικαίω οικείω και μοναστήριον εν αυταίς συστήσαι κατά το αυτών βουλητόν. Οι δύο άνδρες δέχονται, ζητούν όμως να εκδοθεί και έγγραφο επικυρωτικό της δωρεάς.

Έτσι η Σύναξη αποφασίζει να στείλει στην Κωνσταντινούπολη αντιπρόσωπο, το μοναχό Νίκωνα, για να ζητήσει την έκδοση αυτοκρατορικού χρυσόβουλου. Ο Νίκων αναχωρεί για την βασιλεύουσα τον Ιούνιο του 1198 και επιστρέφει τον ίδιο μήνα, φέροντας μαζί του το βασιλικό έγγραφο. Ο Αλέξιος στο χρυσόβουλό του, αφού εγκωμιάσει τους αγίους Συμεών και Σάββα, αναφέρει πως οι δύο ευγενείς παρακάλεσαν τον Αλέξιο να επιτρέψει σ’ αυτούς την ανασυγκρότηση του μελισσομανδρίου και των υποστατικών του, χωρίς τη απαίτηση να πάψουν αυτά να αποτελούν εξαρτήματα της Βατοπεδίου. Ο όρος αυτός, ενδεικτικός του ήθους και της ευγένειας των δύο Σέρβων ευγενών επιβαρής έδοξε στη Σύναξη, να αποτελεί, δηλαδή, η Μονή των Σέρβων εξάρτημα της Βατοπεδίου, και όχι αυτοδιοίκητο μοναστήρι εις υποδοχήν χρηματίζον τοις από του Σερβικού γένους την μοναχικήν προαιρουμένοις διαγωγήν. Όπως είναι και τα μοναστήρια Ιβήρων για τους Γεωργιανούς και Αμαλφινών για τους Ιταλούς: ηλευθερωμένα χειρός και αυτής της του Πρώτου εξουσίας. Ο δε αυτοκράτορας υπερθεματίζει. Θέλει τη Μονή μηδενί υποκειμένην, μήτε αυτώ τω Πρώτω του Όρους μήτε τω καθηγουμένω της μονής Βατοπεδίου, αλλ’ αυτοδέσποτον και αυτεξούσιον χρηματίζουσαν και καθ’ εαυτήν διεξαγομένην

Ι. Μ. ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

…Η Μονή υπήρξε η πνευματική τροφός του Αγίου Σάββα (1176-1235), του μεγάλου εθνάρχη των Σέρβων, καθώς και του πατέρα του Αγίου Συμεών, προς τους οποίους η ίδια παραχώρησε το«μελισσομάνδριον» Χελανδάρι. Η δωρεά αυτή θα θεωρηθεί μεγάλης σημασίας πράξη απ’ όλους τους Σέρβους ηγεμόνες. Πρώτος ο κράλης Στέφανος Ντουσάν εκδηλώνει θερμό ενδιαφέρον υπέρ της Μονής. Σε έγγραφό του (Απρίλιος 1348) γράφει σε α΄ πρόσωπο περί της «εκ πολλών χρόνων ενούσης μοι θερμοτάτης εφέσεως»,να έρθω προσκυνητής στον Άθω. Ειδικά «την θερμήν αγάπην ην ιδίως τρέφει η βασιλεία μου εις την τοιαύτην μονήν» (Βατοπεδίου). Ο Στέφανος με το έγγραφο δεν επικυρώνει μόνο κτήσεις της Μονής, αλλά και δωρίζει ένα ολόκληρο συνοικισμό, τον Άγιο Μάμαντα, και άλλους τόπους που «προκατείχον οι Βαρβαρηνοί στρατιώται». Με άλλο έγγραφο (Νοέμβριος 1369), ο δεσπότης Ιωάννης Ουγγλέζια, επιστρέφει τον ετήσιο φόρο των 120 υπερπύρων, που κατέβαλλε η Μονή υπέρ της λίμνης Μπουρού, εκφράζοντας έτσι «ευγνωμοσύνης οίον σημείον και γνώρισμα»προς την Κυρία Θεοτόκο. Οι δωρεές των Σέρβων ηγεμόνων συνεχώς θα πληθαίνουν. Ο δεσπότης Στέφανος Λαζάρεβιτς χορηγεί στη Μονή ετήσιο εισόδημα 60 λίτρες άργυρο, καθώς και το χωριό Κοπτιβνίτσα (Ιούλιος 1417), και ο μέγας τσέλνικ Ράντιτς δωρίζει στη Μονή άλλο χωριό, το Μπελοπόλτζιε επί του Μοράβα (Μάρτιος 1432). Τα δύο παραπάνω έγγραφα επικυρώνει με άλλα δύο (1427 και 1432) ο δεσπότης Γεώργιος Μπράνκοβιτς. Η τελευταία πράξημεταξύ της Μονής και των Σέρβων ηγεμόνων είναι έναπαραχωρητήριο του 1432 με το οποίο η Μονή παραχωρεί στους αυτάδελφους βοεβόδες Ραδοσλάβο και Μιχαήλ «τον πύργον του Κωλετζή» και τα κελλιά εντός του τείχους, όπως και τη γύρω περιοχή. Στο έγγραφο ορίζεται να μένουν (έξ αδελφατάρια» (6 δηλ. μοναχοί καθισματάριοι) μαζί μ’ έναν ιερέα …

http://agioritikesmnimes.pblogs.gr

Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιο Όρος

Σχολιάστε

Older Entries