18 Οκτωβρίου, 2010 — Vatopaidi.wordpress.com

Βατοπαίδι 16/10/2010.

Ώρα 16.00. Η καμπάνα ακούγεται να χτυπάει χαρούμενα. Κάποιος έφτασε. Όλοι οι μοναχοί τρέχουν να προϋπαντήσουν τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μύρων κ.κ. Χρυσόστομο ο οποίος τιμάει την Μονή με την παρουσία του.

Αμέσως μετά, όλοι πήγαν στον Εσπερινό.

Ακολούθησε Τράπεζα και στις 20:30 ο Καθηγούμενος μας μάζεψε για σύναξη και μας μίλησε για τονΆγιο Ευδόκιμο που θα γιορτάζαμε αύριο.

Ευδοκίμησε, μας είπε αφού αξιώθηκε να καταταχτεί στην χορεία των Αγίων μας.  Και εμείς ευδοκιμήσαμε αφού βρήκαμε τα λείψανα του που από ταπεινότητα προσπάθησε να κρύψει. Ο Θεός όμως δεν θέλει να μένουν άγνωστοι οι τιμητές Του. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο φανερώνει την δόξα Του, την απέραντη αγάπη Του στα παιδιά Του για τα παιδιά Του.

Γονατιστός σε στάση προσευχής, γερμένος στο πλάι, με την εικόνα της Μητέρας μας της Βηματάρισσας, της Μητέρας του που υπηρέτησε όσο καλύτερα μπορούσε σφιχτά κρατημένη στα χέρια του. Μάλλον την αγκάλιαζε με τον τρόπο του, πριν πάει στην αγκαλιά Της.

“Έρχομαι σε εσένα, επιτέλους, Κυρία μου Υπερευλογημένη” ίσως ήταν οι τελευταίες σκέψεις που είχε πριν παραδώσει το πνεύμα του προς αιώνιο στεφάνωμα.

Ακολούθησε η καθιερωμένη Σαββατιάτικη αγρυπνία και ξεκούραση για την επόμενη, πανηγυρική ημέρα.

17/10/2010

Μετά την Θεία Λειτουργία, η Τράπεζα ήταν λιτή και όπως κάθε Κυριακή χαρμόσυνη. Αναστάσιμη. Έτσι όπως μόνο στο Άγιο Όρος ξέρουν να γιορτάζουν. Ξεκούραση για τους περισσότερους. Αν και αργία, οι 480 προσκυνητές χρειάζονται μοναχούς να τους διακονούν.

Στις 16:00 ξεκίνησε ο μικρός Εσπερινός μέχρι τις 17:00.

Στην Τράπεζα ο Μητροπολίτης μας μίλησε για τις δυσκολίες του Πατριαρχείου.

Στις 18:30 άρχισε η αγρυπνία που μας ανέβασε στα ουράνια μέχρι της 02:30 σχεδόν τα ξημερώματα.

Στις 21:00, ανεβήκαμε στο Μεγάλο Συνοδικό της Μονής για ένα μικρό κέρασμα και κατά την διάρκεια του “διαλλεἰματος” αυτού, μας μίλησε ο Σεβασμ. Μητροπολίτης Μύρων, ο καθηγούμενος της Μονής Γέροντας Εφραίμ και ο πατήρ Μωυσής Αγιορείτης για την προσωπικότητα του αγίου Ευδόκιμου και την προσφορά του μοναχισμού.

Ζήσης Παπανικολάου

 

Advertisements