■ ᾿Επὶ τῇ ἱερᾷ μνήμῃ αὐτοῦ (21η ᾿Ιανουαρίου)῾Ο ῞Αγιος Μάξιμος ὁ Βατοπαιδινὸς*῾Ο ἀκατάβλητος κήρυκας τῆς πατερικῆς παραδόσεως

᾿Αρχιμανδρίτου ᾿Εφραὶμ Καθηγουμένου῾Ιερᾶς Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου

ΗΙΕΡΑ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου κατὰ τὸ ῾Ιστορικό της παρελθὸνἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι διαδραμάτιζε διπλὸ ρόλο ὅσον ἀφορᾶ τὴνπνευματική της δραστηριότητα. ᾿Αφενὸς μὲν δροῦσε στὴν ἡσυχίακαὶ τὴν ἀμεριμνία, ποὺ εἶναι οἱ προϋποθέσεις γιὰ τὴν θέωση, καὶἀφετέρου τὰ θεωθέντα καὶ ἁγιασμένα τέκνα της τὰ ἔστελνε στὴνἱεραποστολὴ γιὰ νὰ δώσουν τὴν καλὴ μαρτυρία τῆς ᾿Ορθόδοξης῾Αγιορείτικης Παραδόσεως πρὸς στήριξη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, κάτιποὺ δὲν εἶναι ξένο στὸν ροῦ τῆς διαχρονικῆς πορείας τῆς ᾿Εκκλησί-ας. Καὶ μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι διακρινόταν πολὺ στὸν τομέα αὐτόν,ὥστε ἐπιδόθηκε σὲ αὐτὴν ὁ κλῆρος τῆς ἱεραποστολῆς, ὄχι μόνοστὴν ῾Ελλάδα, ἀλλὰ καὶ στὰ ἄλλα ᾿Ορθόδοξα ῎Εθνη.῾Ο ἅγιος Μάξιμος ὁ Βατοπαιδινός, γνωστὸς ὡς «ὁ ἅγιος Μάξιμοςὁ Γραικός», ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον λογίους μοναχούς, διεκρί-θη δὲ ὡς θεολόγος, φιλόσοφος, συγγραφέας καὶ ποιητὴς κατὰ τὸπρῶτο μισὸ τοῦ 16ου αἰώνα, καὶ ἔγινε γνωστὸς ὡς «φωτιστὴς καὶἀναμορφωτὴς τοῦ ρωσικοῦ ἔθνους».Γεννήθηκε στὴν πόλη τῆς ῎Αρτας τὸ 1470. Καταγόταν ἀπὸ πλού-σια, ἐπιφανή, εὐσεβὴ οἰκογένεια καὶ ὀνομαζόταν Μιχαὴλ Τριβώλης.῎Ελαβε τὴν βασικὴ παιδεία ἀπὸ τοὺς γονεῖς του στὰ σχολεῖα τῆς῎Αρτας καὶ τῆς Κέρκυρας. Σὲ ἡλικία εἴκοσι χρόνων μετέβη στὴν᾿Ιταλία, ὅπου παρακολούθησε ἀνώτερες σπουδὲς γιὰ μία δεκαπεν-ταετία στὰ πανεπιστήμια τῆς ᾿Ιταλίας, Βενετίας, Πάδοβας, Φερρά-ρας, Φλωρεντίας καὶ στὰ Μεδιόλανα. ῞Ενας ἀπὸ τοὺς πλέον ἐγκρί-τους βιογράφους τοῦ ἁγίου Μαξίμου, ὁ Ε. Γκολουμπίνσκυ, ἰσχυρίσθηκεὅτι, ἐὰν παρέμενε τελικὰ στὴν ᾿Ιταλία, θὰ γινόταν ἕνας ἀπὸ τοὺςδιαπρεπέστερους καθηγητὲς πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.῞Ομως ὁ ἅγιος Μάξιμος ἐπιδόθηκε σὲ ἔντονη ἀναζήτηση τοῦαὐθεντικοῦ τρόπου τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, ἀφοῦ διαπίστωσε τὴνγυμνότητα τοῦ ἀνθρώπου χωρὶς τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ζῶντας στὴν᾿Ιταλία, ὅπου τότε ἄκμαζε ὁ ἀναγεννησιακὸς οὐμανισμός. ᾿Ενῶ ταυ-τόχρονα ὁ ἠθικισμὸς εἶχε στρέψει τὸν κόσμο στὰ παράλογα πάθητῆς ὑποκρισίας, τῆς πλεονεξίας, τῆς ἀπανθρωπιᾶς καὶ τῆς ἀκολασί-ας. ᾿Ακούοντας δὲ γιὰ τὴν μοναστικὴ πολιτεία τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους καὶποθῶντας νὰ ἐπιτύχει τὸν ὕψιστο ἀνθρώπινο προορισμό, τὴν θέω-ση, ἀφοῦ διαπίστωσε τὴν ματαιότητα κάθε ἐπίγειας δόξας καὶ σο-φίας, ἀποφάσισε νὰ ἀφοσιωθεῖ στὸν Κύριο ὡς μοναχὸς στὸ περι-φανὲς αὐτὸ λίκνο τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Ορθοδόξου Παραδόσεως, καὶ κα-τέληξε στὴν ῾Ιερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου.

῾Η ἀναχώρησή του στὸ ῞Αγιον ῎Ορος

ΣΤΗΝ Μονὴ Βατοπαιδίου ἔζησε ἀσκητικὸ βίο περίπου 10 χρόνια.᾿Ασκήθηκε στὶς βασικὲς ἀρετὲς τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς ἐγκρατείας,ἀποφεύγοντας μ᾿ αὐτὲς οὐσιαστικὰ ὅλα τὰ ἀνθρώπινα πάθη, διότιἔκοψε κάθε δικό του θέλημα, ἐπιθυμία, πλεονεξία καὶ ὑπερηφάνεια.᾿Ενῶ ὁ ἀκόρεστος πόθος του γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν καὶ ἡἀξιοζήλευτη ἐπιμέλειά του στὴν ἄσκηση αὐτῶν τὸν ἔκαναν κάτοχοτῶν πλέον ὑψηλῶν ἀρετῶν, τῆς ταπεινώσεως, τῆς ἀκτημοσύνηςκαὶ τῆς ἀγάπης. Μὲ αὐτὲς πάλι τὶς ἀρετὲς ἔγινε διαρκὴς αὐτοθυσίαπρὸς τοὺς συνασκητὲς καὶ συνανθρώπους του. Ταυτόχρονα ὅμωςμὲ τὴν ἄσκηση τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς ἕνωσε τὴν ψυχή του μὲτὸν Θεὸ καὶ κατέστη κατοικητήριο τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος.᾿Αλλὰ καὶ ἡ πλούσια βιβλιοθήκη τῆς Μονῆς τροφοδοτοῦσε πνευ-ματικὰ τὸν ἅγιο. ῾Η μελέτη τῶν βιβλίων ἀποτελοῦσε ἐντρύφησή του.᾿Απὸ τὰ σπάνια χειρόγραφα τῆς βιβλιοθήκης τρυγοῦσε τὴν σοφίατῶν προγενεστέρων ὁσίων τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ἐνῶ ταυτό-χρονα τὸ παράδειγμα τῶν ἄλλων λογίων Πατέρων τῆς Μονῆς τοῦ γινότανφωτεινὸς σηματοδότης καὶ ὁδηγὸς τῆς ἀγγελικῆς μοναχικῆς ζωῆς.Σύντομα διέκριναν οἱ Πατέρες τῆς Μονῆς τὴν καλλιεργημένη καὶ πλούσιασὲ ἀρετὲς καὶ χαρίσματα ψυχή του, γι᾿ αὐτὸ τοῦ ἀνέθεταν ἀναγκαῖες ἐργασίες ἐκτὸς Μονῆς, τὶς ὁποῖες ὁ ὅσιος Πατέρας χρησιμοποιοῦσε ὡς εὐκαιρίες γιὰ νὰ στηρίξει τὸν πονεμένο ὀρθόδοξο λαό μας, ποὺ βαλλόταν ἀπὸ τὴν ἀγραμματωσύνη, τὰ δεσμὰ τῆς Τουρκοκρατίας, τὶς αἱρέσεις τῆς Δύσεως.Τὸ 1515, ὁ τσάρος Βασίλειος ᾿Ιβάνοβιτς ζήτησε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενι-κὸ Πατριαρχεῖο, καθὼς καὶ ἀπὸ τὸν «Πρῶτο» τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους,ἔμπειρο, λόγιο καὶ ἐνάρετο μοναχὸ γιὰ νὰ μεταφράσει ἐκκλησιαστι-κὰ κείμενα στὴν ρωσικὴ γλώσσα καὶ συνάμα νὰ διορθώσει ἐσφαλ-μένες μεταφράσεις καὶ ἀντιγραφὲς τῆς ῾Αγίας Γραφῆς καὶ πατερι-κῶν κειμένων.᾿Αρχικὰ ἐπιλέχθηκε ὁ Βατοπαιδινὸς μοναχὸς Σάββας, ὁ ὁποῖοςὅμως λόγῳ τῆς προχωρημένης ἡλικίας του ἀρνήθηκε, ὁπότε ὁ κλῆ-ρος ἔπεσε στὸν ἐπιφανῆ μοναχὸ Μάξιμο.

῾Η ἀποστολή του στὴν Ρωσία

Ο ΜΑΞΙΜΟΣ ἀναχώρησε ἀπὸ τὸ ῞Αγιον ῎Ορος τὸ 1516. ῾Ως ἐκ-πρόσωποι τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ ὑποδέχθηκαν τὸν ῾Αγιορείτη μοναχὸκαὶ τὴν συνοδεία του ὁ μητροπολίτης Μόσχας Βαρλαὰμ καὶ ὁ τσά-ρος Βασίλειος ᾿Ιβάνοβιτς.Δυστυχῶς, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τὸ ρωσικὸ ἔθνος μαστιζόταν ἀπὸκαινὲς ἰδεολογίες, ποὺ εἶχαν ὑπεισέλθει καὶ στὰ ὀρθόδοξα ἐκκλησια-στικὰ βιβλία, ἴσως ὄχι τυχαία.῾Ο Μάξιμος ἀνέπτυξε συγγραφικό, μεταφραστικό, διορθωτικὸ καὶἑρμηνευτικὸ ἔργο. Παράλληλα, ἡ ὀρθοπραξία του εἵλκυσε σύντοματὸν τσάρο καὶ τὸν μητροπολίτη, καθὼς ἐπίσης καὶ τὸν λαὸ καὶἀρκετοὺς ἐπιφανεῖς καὶ διακεκριμένους ἄνδρες, ποὺ διαπίστωσανστὸ πρόσωπό του τὸν σοφὸ μοναχό, ποὺ εἶχε τὴν δυνατότητα νὰἐπιλύει δυνάμει Θεοῦ μὲ τὶς συνετές του διδαχὲς καὶ συμβουλὲς τὰπολυσχιδὴ προβλήματα ποὺ ἀνῆκαν στοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶνκοινωνικῶν τάξεων καὶ δραστηριοτήτων. ῎Ετσι ἄρχισε τὸ συμβουλευ-τικό του ἔργο κυρίως πρὸς τὸν Ρῶσο ἡγεμόνα καὶ τὸν μητροπολίτηποὺ διοικοῦσαν τὰ τῆς Πολιτείας καὶ τὰ τῆς ᾿Εκκλησίας.Πρέπει δὲ νὰ σημειώσουμε ὅτι ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Βατοπαιδινὸςὑπῆρξε ὁ πρῶτος μύστης τῶν Ρώσων στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ φιλο-σοφία καὶ φιλολογία, λόγῳ τῶν σχετικῶν ἐμβριθῶν καὶ πολυετῶνπανεπιστημιακῶν σπουδῶν του στὴν Δύση.᾿Επίσης ἦταν ὁ πρῶτος εἰσηγητὴς τῆς τυπογραφίας στὴν Ρωσία,ἕνεκα τῶν στενῶν του σχέσεων μὲ τὸν περίφημο ᾿Ιταλὸ τυπογράφοκαὶ λόγιο ῎Αλδο Μανούτσιο.Γενικά, ὁ Φωτιστὴς καὶ ᾿Ισαπόστολος Μάξιμος ἐνεργοῦσε πολύ-τροπα καὶ σοφά, καὶ φρόντιζε νὰ μορφώνει πλῆθος ἀνθρώπων,ποὺ συνέχισαν τὸ κολοσσιαῖο ἔργο τῆς ὀρθοδόξου διαφωτίσεως τῆςΡωσίας γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ λαοῦ καὶ πρὸς δόξα καὶ χαρὰ τῆς᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.Οἱ ἐν λόγῳ πολιτιστικὲς δραστηριότητες τοῦ ἁγίου Μαξίμου ἐ-ξαίρουν τὴν πολυποίκιλη εὐεργετικὴ δράση τοῦ ῾Αγίου, ποὺ ἀναδεί-χθηκε ὄχι μόνον ῾Ιεραπόστολος ἀλλὰ καὶ ἐκπολιτιστὴς τοῦ ρωσικοῦλαοῦ, ποὺ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη βρισκόταν σὲ κατάσταση ἀγραμματο-σύνης καὶ ἀμάθειας.῾Η ἱεραποστολικὴ δράση τοῦ ἁγίου Μαξίμου διήρκεσε γιὰ μία ὀ-κταετία. Τὸ ὁμολογιακό του ἔργο ὅμως τοῦ ἐπιφύλασσε βαρὺ σταυ-ρό, ἢ μᾶλλον ὁ ἐχθρὸς τῆς ἀληθείας διάβολος ἐπιχείρησε νὰ κατα-στρέψει τὸ ἔργο τοῦ Μαξίμου ἀλλὰ τελικὰ ἀστόχησε, διότι «ὁ κόκ-κος τοῦ σίτου ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν καὶ ἀπέθανε καὶ ἔδωκε καρπὸνἑκατονταπλασίονα» (Λουκ. ηʹ 8).

Σύγκρουση μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία

ΕΥΚΡΙΝΕΣΤΕΡΑ ἀναφέρουμε ὅτι λόγῳ ἀτασθαλιῶν ἐκ μέρους πο-λιτικῶν καὶ ὁρισμένων ἐκκλησιαστικῶν φορέων —ποὺ ὀφείλονταν ἐνπολλοῖς σὲ ἄγνοια— ὁ ᾿Αθωνίτης Πατέρας ἀναγκάσθηκε νὰ διαμαρ-τυρηθεῖ καὶ νὰ ἐλέγξει κάποιους, μὲ βάση τὶς εὐαγγελικὲς ἀξίες καὶσύμφωνα μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἰδιότητα, ποὺ τοῦ χορηγήθηκε ἀπὸτὴν Ρωσικὴ ᾿Εκκλησία καὶ τὴν Βασιλεία τῆς χώρας.Δυστυχῶς ὅμως, ἀντὶ ἡ κατάσταση τῶν πραγμάτων νὰ βελτιω-θεῖ, ὁ Μάξιμος εἶχε πλέον νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν ἔχθρα τῶν ἀνθρώ-πων αὐτῶν. Σὲ αὐτοὺς συμπεριλαμβανόταν καὶ ὁ ἴδιος ὁ ὑπ᾿ αὐτοῦἐλεγχθεὶς τσάρος καὶ ὁ νέος μητροπολίτης τῆς Ρωσίας Δανιήλ, ποὺἀγνοοῦσαν τὸ εἰλικρινὲς ἐνδιαφέρον τοῦ ἁγίου γιὰ τὴν σωτηρίατους καὶ τὴν εὐθυδρομία τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας.᾿Απὸ ἐδῶ ἀρχίζει μία βαριὰ σταυρικὴ πορεία τοῦ ῾Αγίου ἐν μέσῳφυλακῶν καὶ μέχρι θανάτου δοκιμασιῶν. Αὐτὲς ἀκριβῶς οἱ δοκιμασί-ες τελειοποίησαν πνευματικὰ τὸν Μάξιμο, ὥστε νὰ θεωρεῖται σήμε-ρα ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα ἐπιφανὴ τέκνα τῆς ῾Ιερὰς Μονῆς Βατοπαιδί-ου καὶ γενικότερα τῆς ᾿Ορθόδοξης ᾿Εκκλησίας μας ὁ ἰσαπόστολος,ὁμολογητής, μάρτυρας καὶ ὅσιος. Εἶναι αὐτὸς ποὺ μὲ θεία κλήσησυγκέντρωσε ὅλα μαζὶ τὰ χαρίσματα καὶ σ᾿ αὐτὸν ἁρμόζουν ὅλες οἱἐν λόγῳ προσωνυμίες σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ μὴ θεωρεῖται κά-ποια ἀπὸ αὐτὲς ὑπερβολή.῾Ο ἅγιος Μάξιμος ἔλεγξε τοῦς ἐκκλησιαστικοὺς φορεῖς γιὰ ἀνάρ-μοστη σὲ κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς ζωή, καθὼς καὶ γιὰ ἀνάρμοστησυμπεριφορὰ πρὸς τὸν λαό. Παράλληλα ἔλεγξε καὶ κάποιους πολι-τικοὺς φορεῖς γιὰ παρόμοια θέματα, ὅπως ὁ προφήτης Πρόδρομοςποὺ φονεύθηκε στὴν φυλακή, γιατὶ ἔλεγξε γιὰ μοιχεία τὸν βασιλιά.῎Ετσι καὶ ὁ ἅγιος Μάξιμος ἔγινε ὁμολογητὴς ὑπερασπίζοντας τὴνἀκρίβεια τοῦ ἤθους, ἐλέγχοντας αὐτοὺς ποὺ δὲν ζοῦσαν ἠθικά,ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὰ ἀξιώματα ποὺ κατεῖχαν.Δὲν ὑψηλοφρόνησε ἀπὸ τὶς προσφερόμενες σὲ αὐτὸν ἀπὸ τὸντσάρο βασιλικὲς τιμές. Οὔτε γιατὶ ἦταν ὁ πρῶτος βασιλικὸς σύμ-βουλος καὶ συνέτρωγε μὲ τὸν τσάρο στὴν ἴδια τράπεζα ὀκτὼ ὁλό-κληρα χρόνια, σὰν νὰ ἦταν πρίγκηπας. ῞Ολα αὐτὰ δὲν τὸν ἔκαναννὰ ἀγνοήσει ὅτι ἦταν μοναχός, καὶ μάλιστα ῾Αγιορείτης, ποὺ κλήθηκεμὲ θεία νεύση νὰ ἀνορθώσει τὰ ἤθη τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ. Οὔτε ὑπο-λόγισε ὅτι θὰ ἔχανε τὴν εὔνοια τοῦ τσάρου καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶνφορέων καὶ παράλληλα τὶς πρὸς αὐτὸν τιμές τους, ἐξαιτίας τῶνἐναντίον τους ἐλέγχων του.῾

Η φυλάκισή του

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΗΚΕ, ὡς δῆθεν αἱρετικός, σὲ ἰσόβια φυλάκιση σιδη-ροδέσμιος, σὲ στέρηση τῆς μεταλήψεως τῶν θείων μυστηρίων, σὲἀπομόνωση καὶ ἀπαγόρευση τῆς ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς ὑπόλοιπουςπιστούς. Καὶ ὅλα αὐτά, ὅπως εἴπαμε πιὸ πάνω, γιατὶ ἔλεγχε τοὺςκατηγόρους του γιὰ μὴ ἠθικὴ ἀναστροφή, σύμφωνα μὲ τὰ χριστια-νικὰ ἤθη. Παράλληλα ἀπαγορεύθηκαν σ᾿ αὐτὸν ἡ ἀλληλογραφία καὶἡ ἀνάγνωση βιβλίων. Τὸ τελευταῖο ἦταν γιὰ τὸν λόγιο καὶ φιλόσοφομοναχὸ ἕνα ἐπιπλέον μαρτύριο, διότι ἡ πνευματικὴ τροφὴ καὶ τρυ-φή του ἦταν ἡ μελέτη καὶ συγγραφὴ βιβλίων.Στὴν φυλακὴ ὁ πρωταίτιος τῶν δεινῶν τοῦ Μαξίμου μητροπολί-της Δανιὴλ τοποθέτησε δύο δεσμοφύλακες σκληροὺς καὶ ἀπάνθρω-πους, ποὺ τὸν βασάνιζαν γιὰ ἕξι συνεχὴ χρόνια χωρὶς οἰκτιρμό·ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Μάξιμος βεβαίωνε γράφοντας ἀργότερα πρὸς τὸνΜόσχας Μακάριο, «ἐτηρούμην ἐγκάθειρκτος ἐν δεσμοῖς καὶ ἐθανα-τούμην διὰ τοῦ ψύχους, τοῦ καπνοῦ καὶ τῆς πείνης».῾Ο βιογράφος του, Κούρμπσκιη, ἀναφέρει ὅτι«πολλὰ ὑπέστη ἐκ τῶν ἐπαχθῶν δεσμῶν καὶ τῆς πο-λυχρονίου ἐν φρικτοτάταις φυλακαῖς ἐγκαθείρξεως», «… τα-λαιπωρηθεὶς εἰς τὸ ἔπακρον καὶ ἀνοικτιρμόνως βασανι-σθεὶς σωματικῶς τε καὶ ψυχικῶς ὑπὸ ἀφορήτων δοκιμα-σιῶν ἑξαετοῦς ἐν δεσμοῖς σιδηροῖς εἱρκτῆς … ῞Ενεκα τῶνβασάνων αὐτῶν πολλὲς φορὲς ὁ Μάξιμος ἔπεφτε σὲπλήρη ἀπώλεια τῶν αἰσθήσεων, μέχρι νεκρώσεως. Θέ-λοντας κάποτε νὰ παρηγορήσει τὴν θλίψη του ἀπὸ τοὺςβασανισμούς, ἔγραψε Κανόνα στὸ ῞Αγιο Πνεῦμα πάνωστὸν τοῖχο τῆς φυλακῆς χρησιμοποιώντας κάρβουνο, ἐ-πειδὴ δὲν τοῦ ἐπέτρεπαν νὰ ἔχει χαρτὶ καὶ νὰ γράφει.Κάτω ἀπ᾿ αὐτὲς τὶς συνθῆκες, ποτὲ δὲ γόγγυσε ἢ κατέ-κρινε κάποιον! Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ ρήση τοῦ Μαξίμου,στὰ τέλη τῆς ἐπιγείου ζωῆς του, σὲ μία του ἐπιστολή,ποὺ εὔχεται γιὰ τὸν κύριο αἴτιο τῶν μυρίων βασάνωντου, μητροπολίτη Δανιήλ: ῾῾μὴ στησάτω αὐτῷ ὁ Θεὸςτὴν ἁμαρτίαν ταύτην᾿᾿»!Κατὰ τὴν πρώτη φυλάκισή του στὴν Μονὴ Βολοκολὰμσκ καὶ στὴνσυνέχεια κατὰ τὴν δεύτερη μετακίνησή του στὴν Μονὴ ᾿Οτρότς,ἦταν φυλακισμένος σὲ ὑγρὴ καὶ σκοτεινή, ὑπόγεια φυλακή, στερού-μενος φωτὸς καὶ θέρμανσης, στερούμενος κάθε ἀνθρώπινης παρη-γοριᾶς, ποὺ δικαιοῦται καὶ ὁ τελευταῖος κακοῦργος.᾿Αλήθεια, ποιός εἶναι ἱκανὸς νὰ διηγηθεῖ τὸ μαρτύριό του καὶ ἰδιαί-τερα τὴν στέρηση τῆς θείας Εὐχαριστίας; Μόνον ὅποιος γνώρισε τὴν ἀγάπη τοῦ γλυκύτατου ᾿Ιησοῦ μπορεῖ νὰ περιγράψει τὸ μαρτύριο αὐτό.Παρ᾿ ὅλες τὶς διαμαρτυρίες τοῦ ῾Αγίου γιὰ τὸ βαρύτατο καὶ ἄδικο ἐπιτίμιο αὐτὸ καὶ παρὰ τὶς παρακλήσεις του νὰ ἐπιτραπεῖ σ᾿ αὐτόν, τουλάχιστον, ἡ μετάληψη τῶν θείων μυστηρίων, λέγοντος μὲ βαθὺ πόνο:«…ζητῶ νὰ μὲ ἀξιώσητε τῆς Μεταλήψεως τῶν παναχράντων καὶ ζωοποιῶν τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων, τῶν ὁποίων ἀπεκλείσθην ἤδη ἐπὶ 17 ἔτη … Δότε μοι, σᾶς ἱκετεύω, ταύτην τὴν χάριν…, σώσατε ἀπολλυμένην ψυχήν…» «…ζητῶ …οἶκτον καὶ φιλανθρωπίαν…», «… ἔλεον ζητῶ, ἔλεον δεί-ξατέ μοι, ἵνα καὶ ὑμεῖς τῆς αὐτῆς τύχητεχάριτος…»,δυστυχῶς οἱ κληρικοὶ τῆς ἀδικίας δὲν τὸν εἰσάκουσαν. Τὸν κρατοῦ-σαν χωρὶς νὰ τοῦ ἐπιτρέπουν τὴν Θεία Κοινωνία γιὰ δεκαοκτὼὁλόκληρα χρόνια!᾿Επιπλέον, καθὼς εἴπαμε πιὸ πάνω, ἐπέτεινε τὸ μαρτύριό του ἡφοβερὴ ὀδύνη ἀπὸ τὴν παρατεταμένη ἁλυσόδεσή του, ποὺ διήρκε-σε ἕξι χρόνια στὴν φυλακὴ τοῦ Βολοκολὰμσκ καὶ ὕστερα κατὰ τὰπρῶτα ὀκτὼ ἔτη φυλάκισής του στὴν φυλακὴ τῆς Μονῆς ᾿Οτρότς.Συνολικὰ διατέλεσε σὲ σιδηρὰ δεσμὰ δεκατέσσερα χρόνια (1525-1539)· τὸ σύνολο δὲ τοῦ χρόνου τῆς φυλακίσεώς του ἦταν εἴκοσι ἕξιχρόνια.

῾Η ἀντιμετώπιση τῶν δοκιμασιῶν του

Ο ΑΓΙΟΣ Μάξιμος ὑπέφερε ὅλα τὰ δεινὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀνεξι-κακίᾳ· οὐδέποτε μέμφθηκε τοὺς αἰτίους ποὺ τὸν ὑπέβαλαν σὲ τόσομεγάλα δεινά. Οὔτε ἐξῆλθε καθόλου ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς εὐγένειας καὶτῆς πραότητας. Αὐτὸ ὀφείλεται στὴν ταπείνωσή του. Μιμούμενοςτοὺς λοιποὺς ἁγίους Πατέρες διαμαρτυρόταν μὲν γιὰ τὴν κατηγορί-α ἐναντίον του ὅτι εἶναι αἱρετικὸς καὶ βλάσφημος, δεχόταν ὅμως τὶςδοκιμασίες σὰν νὰ παραχωρήθηκαν σ᾿ αὐτὸν ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὶςἁμαρτίες του.῎Ετσι ἔγραφε στὸν μητροπολίτη Δανιήλ:«Σοὶ λέγω ὅμως περὶ τούτου ὅτι μὲ κατέκρινας ἐπὶαἱρέσει καὶ μὲ ἀπέκλεισας τῆς μεταλήψεως τῶν θείωνΜυστηρίων. ῾Ως πρὸς δὲ τὰ λοιπά μου πολλὰ καὶ ἀμέ-τρητα ἁμαρτήματα, οὐδὲ τὸ στόμα μου δύναμαι νὰ ἀνοί-ξω· δὲν πρέπει ὅμως νὰ ἀπελπισθῶ, ἀλλ᾿ ἐλπίζω εἰς τὸἄμετρον τοῦ Θεοῦ ἔλεος…».

Καὶ ἀλλοῦ: «῾Ο δίκαιος Κρι-τής, ὁ θέλων πάντας ἀνθρώπους σῶσαι, ὁ παραχωρή-σας μοι θλίψεις τοιαύτας διὰ τὰς πολλὰς καὶ μεγάλαςμου ἁμαρτίας καὶ οὐχὶ δι᾿ αἵρεσιν ἢ βλασφημίαν τινά…».᾿Επίσης ἡ ὑπομονὴ τοῦ ῾Αγίου ὀφείλεται στὴν θεία ἐνίσχυση. Καὶτοῦτο γιατὶ ἐπαληθεύθηκε τὸ ψαλμικό: «κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ὀδυ-νῶν μου ἐν τὴ καρδία μου αἱ παρακλήσεις σου εὔφραναν τὴν ψυ-χήν μου».Οἱ παρακλήσεις τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ἦσαν τέτοιες, ὥστε ὄχιμόνον νὰ ἰσοζυγίζουν τὶς θλίψεις, τοὺς πόνους ἀπὸ τοὺς βασανι-σμοὺς καὶ τὰ δάκρυα τοῦ ὁσίου, ἀλλὰ καὶ νὰ ὑπερχειλίζουν στὴνκαρδιά του τὸν θεῖο ἔρωτα, ποὺ τοῦ ἔγινε «ἄρτος ἡμέρας καὶ νυ-κτός».῎Ετυχε ὅμως ὁ ὅσιος Πατὴρ καὶ ὀπτασίας θείου ᾿Αγγέλου, ποὺκατέβηκε στὴν φυλακὴ καὶ πρόσφερε σ᾿ αὐτὸν τὸ Σῶμα καὶ Αἷματοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ καὶ ἕνεκα τούτου τοῦ θαύματος καὶ τῆς ὑπὲρ νοῦνθείας ὁράσεως καὶ ἀντιλήψεως μέσα σὲ θεία ἔξαρση συνέθεσε καὶἔγραψε μὲ κάρβουνο στὸν τοῖχο τῆς φυλακῆς τὴν ἄνωτέρω ἀνα-φερθεῖσα ᾠδὴ πρὸς τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα, ποὺ ἀρχίζει: «῾Ο τῷ μάνναποτὲ ἐν ἐρήμῳ διαθρέψας τὸν ᾿Ισραήλ…» καὶ στὴν συνέχεια «σὺντοῖς ἀσωμάτοις Σου λειτουργοῖς ᾄδω σοι κἀγώ…», ποὺ ὑπονοοῦντὴν θεία ὀπτασία τοῦ ᾿Αγγέλου, ποὺ τοῦ μετέδωσε τὸ Σῶμα καὶΑἷμα τοῦ Κυρίου.῞Ομως τὶς ἐπιπλέον θεῖες του ἀντιλήψεις ποιός μπορεῖ νὰ γνωρί-ζει καὶ ποιὸς εἶναι σὲ θέσῃ νὰ διηγηθεῖ ; ῾Ο Θεὸς τὸν ὁδηγοῦσε μέσαἀπ᾿ αὐτὴν τὴν σκληρὴ ὁδὸ γιὰ τὴν τελειότητα. Αὐτὸ φαίνεται καὶστὴν προτροπὴ μάλιστα τοῦ θείου ᾿Αγγέλου, ποὺ τοῦ ἐμφανίσθηκεκαὶ τοῦ εἶπε: «Μάξιμε, νὰ κάνεις ὑπομονὴ εἰς τὰ ἐνταῦθα δεινὰ διὰνὰ ἐκφύγεις τὰ δεινὰ τῆς αἰωνίου κολάσεως».῎Ετσι ὁ ἅγιος Μάξιμος, ἀπὸ θεία πληροφορία, ἀπέκτησε πλήρηἐπίγνωση ὅτι ἐκπληρώνει τὸ θεῖο θέλημα, σὰν ἦταν ἐγκαταλειμμένοςκαὶ θεωρούμενος βδέλυγμα ἀπ᾿ ὅλους, ξένος σὲ ξένη χώρα. Εὑρισκό-μενος σὲ ἄκρα ταπείνωση πνεύματος, ἔβαλε στὴν καρδιά του ὅτιαὐτὸς εἶναι ὁ τελευταῖος ἄνθρωπος πάνω στὴν γῆ, ταπεινούμενοςμὲ θεία ἐπίγνωση ὅτι ὁ Κύριος ἐπέτρεψε τὰ δεινά, διότι μέσα ἀπὸτὸν δρόμο τῆς ἄκρας ταπεινώσεως ἤθελε νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴνπνευματικὴ τελειότητα.῎Εγκλειστος καὶ ἡσυχαστής, προσευχόμενος ἔμπονα, μὲ ἀλάλη-τους στεναγμοὺς τῆς καρδίας καὶ ἀδιαλείπτως, μὲ τὴν νοερὰ ἀπὸτὰ βάθη τῆς καρδίας ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ γλυκύτατου Νυμ-φίου του ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ.῎Ετσι μὲ τὸ μαρτύριό του καὶ τὴν ἄρση τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίουμὲ ἐπίγνωση, ὁ ἅγιος ἔγινε τέλειος ἐν Χριστῷ, ἀπαθέστατος, ψαλ-τήριο τερπνὸ καὶ εὔηχος κιθάρα τοῦ Παναγίου Πνεύματος καὶ κατοι-κητήριο τῆς ῾Αγίας Τριάδας!῾Ο ἅγιος Μάξιμος ἦταν ἀνάμεσα στοὺς λίγους ὁσίους ποὺ διεξή-γαγαν τὸν πνευματικό τους ἀγῶνα χωρὶς ὁδηγὸ καὶ συμπαραστάτη.Χωρὶς πνευματικὸ πατέρα, χωρὶς Γέροντα γιὰ παρηγοριὰ καὶ ἐνί-σχυση στὴν ἄρση τοῦ Σταυροῦ. ᾿Αλλ᾿ ἀκόμη χωρὶς συμπαράστασηἀπὸ ἀδελφοὺς ὁμοϊδεάτες, κατὰ τὸ «ἀδελφὸς ὑπὸ ἀδελφοῦ βοη-θούμενος ὡς πόλις ὀχυρὰ καὶ τετειχισμένη».«῎Εξωθεν μάχαι», «ἐτηρεῖτο ἐγκάθειρκτος ἐν δεσμοῖς καὶ ἐθανα-τοῦτο διὰ τοῦ ψύχους, τοῦ καπνοῦ καὶ τῆς πείνης», ἀλλὰ καὶ «ἔσω-θεν φόβοι», μήπως καὶ γογγύσει κατὰ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ πλῆθος τῶνδοκιμασιῶν, μήπως παραβιάσει τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ ὀργιζόμενοςἐναντίον αὐτῶν ποὺ τὸν ἀδικοῦσαν, ὑβρίσει αὐτοὺς ἢ μνησικακήσειἐναντίον τους, ἀλλὰ καὶ ὅλος ὁ ὑπόλοιπος συρφετὸς τῶν παθῶνμαινόταν ἐναντίον του.Γιγαντιαία ἡ μάχη, ὄχι μόνον ἀπροσπέλαστες, ἀλλὰ καὶ ἀπερινό-ητες γιὰ μᾶς οἱ συνθῆκες τοῦ ἀγῶνα τοῦ ῾Αγίου, ἀλλὰ νίκησε μὲ τὴνσυμμαχία τοῦ ἀγαπήσαντος αὐτὸν Κυρίου, καὶ δόντος ῾Εαυτὸν εἰςθάνατον ὑπὲρ πάντων.

῾Η ἐλάφρυνση τῆς ποινῆς του

Ο ΑΓΙΟΣ Μάξιμος ἔσωσε ὁλόκληρη τὴν Ρωσικὴ ᾿Εκκλησία ἀπὸτὶς προλήψεις, δεισιδαιμονίες καὶ αἱρετικὲς πεποιθήσεις, ποὺ ἐπι-κρατοῦσαν ἐκείνη τὴν ἐποχὴ στὴν Ρωσία.Κατὰ τὴν διαμονή του στὴν Μονὴ ᾿Οτρὸτς ἀπὸ τὸ 1531 ἕως τὸ1551, δόθηκε σὲ αὐτὸν ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Τβὲρ ᾿Ακάκιο, μὲ θείανεύση, σχετικὴ ἐλευθερία πρὸς ἐπικοινωνία, ἐνῶ βρισκόταν στὴνφυλακή, προκειμένου ὁ φωστήρας νὰ μὴ μείνει «ὑπὸ τὸν μόδιον»(βλ. Ματθ. εʹ 15).῎Ετσι ἐξακολούθησε ἄοκνα, μάλιστα γιὰ μακρὸ χρόνο περιβεβλη-μένος ἁλυσίδες, σὲ ὑπόγεια σκοτεινὴ καὶ ὑγρὴ φυλακή, νὰ συγγρά-φει μεταφράζοντας στὴν ρωσικὴ γλώσσα, ἱερὰ κείμενα, νὰ συγγρά-φει ἀντιαιρετικὰ ἔργα καὶ ἀλλὰ πολλά, χάριν προστασίας καὶ διαφωτισμοῦ τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ.

᾿Επὶ πλέον δέ, ἄρχισε πάλιν μὲ πατρικὴ στοργὴ τὴν κηρυκτική του δράση, παρηγορώντας τοὺς χριστια-νούς, ποὺ ἔτρεχαν στὴν φυλακὴ γιὰ νὰ ἀκούσουν τὶς συμβουλέςτου, ζητώντας τὶς προσευχές του.Λίγα χρόνια μετὰ τὴν φυλάκιση τοῦ μητροπολίτη Δανιήλ, ὁ μη-τροπολίτης πάσης Ρωσίας Μακάριος τὸν ἔλυσε ἀπὸ τὸν ἄδικο κα-νόνα τῆς ἀκοινωνησίας (1543) ποὺ διήρκεσε γιὰ 18 χρόνια (1525-1543).Κατὰ διαστήματα παρακαλοῦσε θερμὰ νὰ ἀφεθεῖ ἐλεύθερος, γιὰνὰ ἐπιστρέψει στὴν πολυπόθητή του Μονὴ στὸν ῎Αθωνα, δίχωςὅμως ἀνταπόκριση. ῞Οταν ὁ ᾿Ιβὰν ὁ Τρομερὸς ἀνέβηκε στὸν βασιλι-κὸ θρόνο, ὁ ῞Ελληνας μοναχὸς ἐπανέλαβε ἐκ νέου τὴν ἔκκλησή του,δίχως πάλι θετικὸ ἀποτέλεσμα.Αἰτήσεις γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ ἁγίου Μαξίμου ὑπέβαλανπρὸς τὸν τσάρο ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Διονύσιος (1545),ὁ πατριάρχης ῾Ιεροσολύμων Γερμανός, ὁ πατριάρχης ᾿Αλεξανδρείας(4.9.1545), καθὼς καὶ ἡ Μονὴ Βατοπαιδίου.Σὲ μία ἀπὸ τὶς δικές του ἐπιστολὲς ὁ Μάξιμος ἀναφέρει:«Εὐδοκήσατε δι᾿ ὄνομα τοῦ Κυρίου, νὰ δείξητε οἶκτονπρὸς ἐμὲ τὸν πτωχόν. Δότε μοι νὰ ἴδω τὸ ῞Αγιον ῎Ορος,τὸ πάσης οἰκουμένης εὐκτήριον· ἀπόδοτέ με εἰς τοὺς εὐ-χέτας ὑμῶν ὁσίους πατέρας καὶ ἀδελφούς μου· κάμφθη-τε χριστιανοπρεπῶς εἰς τὰς ὑπὲρ ἐμοῦ παρακλήσεις τωνκαὶ τὰ δάκρυα· μὴ θελήσητε νὰ φανῆτε παρήκοοι εἰς τὸνεὐχέτην ἡμῶν οἰκουμενικὸν πατριάρχην, ἱκετεύοντα ὑμᾶςπερὶ ἐμοῦ», καὶ ἀλλοῦ· «κρίνατε, παρακαλῶ, ἂν εἶμαι ἄξι-ος μίσους δι᾿ ὅσα ὀρθῶς διώρθωσα καὶ ἄν δικαίως ἐσυ-κοφαντήθην ὡς αἱρετικὸς ὑπό τινων καὶ ἀφωρίσθην τῆς κοινωνίας τῶν πιστῶν καὶ τῶν Θείων Δώρων ἐπὶ τόσαἔτη…

῍Αν λοιπόν, ὀρθὰ καὶ ἀξιόπιστα λέγω, ἐπιδείξατέμοι τῶ πτωχῷ ἀγαθότητα καὶ ἔλεον, ὡς εὐσεβεῖς καὶἀμερόληπτοι κριταί, καὶ ἀπαλλάξατέ με τῶν ἀδίκων συ-κοφαντιῶν καὶ τῶν δεινῶν τούτων, τὰ ὁποῖα ἐπὶ πολλὰἤδη ἔτη πάσχω… χαρίσατέ μοι, ἱκετεύω τὴν εὐσέβειάνσας, τὴν εἰς τὸ ῞Αγιον ῎Ορος ἐπιστροφήν, ὅπου ἐκ νεότη-τός μου πολλὰ καὶ διάφορα πνευματικῶς καὶ σωματικῶςἐμόχθησα ἐπ᾿ ἐλπίδι σωτηρίας, ἵνα ἐκεῖ καὶ τὰ ὀστᾶ μουἐν εἰρήνῃ ἀποθέσω». Καὶ ἀλλοῦ· «ἀπόδος με εὐσεβέστατεΤσάρε τῇ τιμίᾳ μονῇ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Βατο-παιδίου· φαίδρυνον πνευματικῶς τοὺς ἐν αὐτῇ διαβιοῦν-τας ὁσίους μοναχούς, δούλους σου καὶ διαπύρους εὐχέ-τας· μὴ θελήσῃς ἐπὶ μᾶλλον νὰ καταθλίβῃς αὐτούς».᾿

Αξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι σὲ κάθε ἐπιστολή του ὁ ἅγιος παρακα-λοῦσε γιὰ τὴν στὸ ῞Αγιον ῎Ορος ἐπιστροφή του, ἐπαναλαμβάνον-τας τὴν φράση «ἵνα ἐκεῖ καὶ τὰ ὀστᾶ μου ἐν εἰρήνῃ ἀποθέσω».᾿Αλλ᾿ ὅμως τὸ μαρτύριό του συνεχίζεται. ῾Η ἐπιστροφή του κρίθη-κε ἐπικίνδυνη ἀπὸ τὸν Τσάρο καὶ τὴν τότε ᾿Εκκλησία, γιατὶ γνώριζεὅλα τὰ ἀρνητικά τῆς πολιτικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς τῆς Ρωσίαςκαὶ φοβόντουσαν ὅτι θὰ τοὺς ἐξέθετε στὴν κοινὴ γνώμη, ἐπιπλέονὅτι θὰ φανέρωνε καὶ τὴν πρὸς αὐτὸν τὸν ἴδιο ἤδη ἐφαρμοσθεῖσακακία τους.Διακοπὴτῆς ποινῆς τουΤΟ 1551, ὁ νέοςΤσάρος, ἐξετάζονταςτὴν ὅλη ὑπόθεση μὲτοὺς ἀξιωματούχουςτου, ποὺ ἐπέμενανστὴν δικαίωση τοῦ ῾Α-γίου, διέταξε νὰ με-ταφερθεῖ στὴν περίφημη Λαύρα τοῦ ῾Αγίου Σεργίου, διακόπτονταςτὴν ποινὴ τῆς φυλάκισής του, ποὺ διήρκεσε γιὰ 26 συναπτὰ χρό-νια, χωρὶς ὅμως πάλι νὰ τοῦ ἐπιτρέψουν νὰ ἐπιστρέψει στὴν πα-
τρίδα του καὶ στὴν μονὴ τῆς μετάνοιάςτου, γιὰ τοὺς παραπάνω λόγους.῾Ο ἅγιος Μάξιμος, γέροντας στὴν ἡλι-κία καὶ καταβεβλημένος ἀπὸ τὶς πολλα-πλὲς κακουχίες τῆς ἰσοβίου φυλάκισής του,κατὰ τὴν 21η ᾿Ιανουαρίου τοῦ 1556, ἡμέραποὺ ἡ ᾿Εκκλησία τιμᾶ τὸν ὁμώνυμο καὶ προ-στάτη του ἅγιο Μάξιμο τὸν ῾Ομολογητή,καί, στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ τῆς μετάνοιάς τουστὸ Βατοπαίδι οἱ πατέρες καὶ ἀδελφοί τουτιμοῦσαν κατὰ τὸ ἔθος τὴν ἑορτὴ τῆς Πα-ναγίας τῆς Παραμυθίας, παρέδωσε τὸπνεῦμα του στὰ χέρια τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰτὸν παραμυθήσει ἀπὸ τοὺς κόπους καὶ πό-νους του.Τὸ 1556, ὅταν κοιμήθηκε, ἦταν περίπου86 χρόνων καὶ εἶχε ὑπηρετήσει μέχρι τε-λευταίας ἰκμάδας τὴν Ρωσικὴ ᾿Εκκλησία καὶτὸν εὐσεβῆ λαό της γιὰ συνολικὴ περίοδο τριάντα ὀκτὼ χρόνων.Τὰ εἰκοσιέξι χρόνια ἦταν στὴν φυλακή.Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως προέβη στὸνκανονισμὸ ὡς ἁγίου τοῦ Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ τὸ 1988. Στὴν συνέ-χεια, τὸν ἴδιον χρόνο καὶ στὴν ἑορτὴ τῆς χιλιετηρίδας τῆς ᾿Ορθοδο-ξίας στὴν Μόσχα κανονίσθηκε ὡς ἅγιος καὶ ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ ᾿Εκκλη-σία. ῾

Η ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου του ἔγινε στὶς 21 ᾿Ιουνίου 1996 (π.ἡμ.) στὸν ἱερὸ ναὸ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος τῆς Λαύρας τοῦ ῾ΑγίουΣεργίου, ὅπου φυλάσσεται ἡ λάρνακά του, ἐνῶ ἡ παράδοση μέρουςτῶν λειψάνων στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου, τὴν Μονὴ τῆς μετα-νοίας του, ἔγινε στὶς 8 ᾿Ιουλίου 1997 (π.ἡμ.) στὸν ἱερὸ ναὸ τῆςΠαναγίας τοῦ Καζὰν ἀπὸ τὸν πατριάρχη Μόσχας καὶ πασῶν τῶνΡωσιῶν κ.κ. ᾿Αλέξιο. Οἱ ἑορτασμοὶ μετακομιδῆς τοῦ λειψάνου τουστὴν Μονὴ Βατοπαιδίου ἔγιναν στὶς 14 ᾿Ιουλίου 1997 (π. ἡμ.).

***ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ τοῦ ἁγίου Μαξίμου πρέπει νὰ μᾶς ἐνθαρρύνει.῾Η παιδεία τοῦ Κυρίου δὲν τὸν ἐξόντωσε, ἀλλὰ μὲ τὴν πίστη, τὴνπροσευχή, τὴν ἀρετὴ ἄντλησε θεῖες δυνάμεις καὶ ἔκανε ὑπομονὴ σὲἀπερίγραπτους πειρασμούς.῾Η ῾Ιερὰ Εἰκόνα τῆς Πανα-γίας, τὴν ὁποία ἐδώρισε ὁΤσάρος Βασίλειος ᾿Ιβάνοβιτςστὴν ἀντιπροσωπία τῶν Βατοπαιδινῶν Μοναχῶν, ποὺ συνώδευσε τὸν ῞Αγιο Μάξιμο στὴνΡωσία κατὰ τὸ ἔτος 1517.
Τοὺς βίους τῶν ἁγίων τοὺς διηγούμεθα γιὰ νὰ παραδειγματιζό-μαστε, νὰ ἐνισχυόμαστε, νὰ προσεγγίζουμε μὲ ὀρθοπραξία τὸν Θεὸμὲ τὸν ἐκκλησιασμό, τὴν ἐξομολόγηση, τὴν κοινωνία τῶν θείων Μυ-στηρίων.῾Ο κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς θὰ βαστάζει, σύμφωνα μὲ τὶς δυνάμειςτου, τὸν σταυρὸ τῆς ᾿Αναστάσεώς του. ῾Η γνώση τῆς ὁδοῦ πρὸς τὴν θεία Μεταμόρφωση εἶναι ἀναγκαία καὶ εἰδικώτερα στὸ ἑλληνικὸἔθνος, ποὺ μὲ τοὺς σοφούς, ἰσαποστόλους, ἁγίους του ὁδήγησεστὴν θεογνωσία καὶ τόσα ἄλλα ἔθνη.

Εὐχόμαστε ὁ πανάγαθος Τριαδικὸς Θεός μας, ποὺ «ἕως ἄρτιἐργάζεται», νὰ ἀποστέλλει πάντοτε ἄξιους καὶ ἅγιους ἐργάτες στὸνἀμπελῶνα Του, σὰν τὸν ἀκάματο καὶ μέγα ἅγιο Μάξιμο, γιὰ τὴνσωτηρία ὅλων μας.Εὐχόμαστε ἐπίσης ὁ Θεὸς μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ ὁσίου τούτουΠατέρα μας νὰ δίδει τὴν Χάρη Του, γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς ἑνότη-τας τῆς πίστεως καὶ τὸν σύνδεσμο τῆς ἀγάπης στὴν μία ῾Αγία τοῦΧριστοῦ Καθολικὴ καὶ ᾿Αποστολικὴ ᾿Εκκλησία.□(*)

Περιοδ. «Πεμπτουσία», ἀριθ. 20/᾿Απρίλιος-᾿Ιούλιος 2006, σελ. 114-121. ᾿Επιμέλ. ἡμε

Advertisements